Stilzitten is niks voor Wil, dansen wel!
11 mei 2026
Wil van den Burg is 85, woont in Zwolle en heeft hakken in haar kledingkast. Ze zingt in een koor, past op haar kleinkinderen, rijdt zelf de auto en danst elke dinsdagavond. We spraken haar over linedansen, leven zonder rem en waarom leeftijd gewoon een getal is.
Wil tijdens een les Linedance
Ik ben altijd actief geweest en heb vanaf mijn jeugd zoveel gedaan. Ik heb gewerkt bij de bank, altijd gezongen en natuurlijk gesport. Met al die dingen heb ik mezelf ontdekt: wie je bent en wat je wilt doen. Natuurlijk zijn er dalen en heuvels geweest. Maar ik hou van wandelen, van sportieve dingen, van zingen. En ik heb het prima in mijn leven.
Mijn leeftijd zegt me niks. Als jij zegt: ben je nu 65? Dan zeg ik: ja, ik ben nu 65, haha.
Al een paar jaar doe ik elke dinsdagavond aan linedansen bij dansstudio Schaapman in Zwolle, ik rij er zelf heen! Op donderdagavond sluit ik aan bij het koor. Ik ben lid van allerlei verenigingen en heb eigenlijk een heel actief leven. Ik doe veel.
Op de vraag waarom ze zo graag linedanst, antwoordt Wil: “Als ik ga linedansen, kan ik dat alleen doen.” Als je naar stijldansen gaat en je hebt geen partner meer, kun je niet meedoen. Maar bij linedansen doe je de pasjes gewoon mee. En het is zo leuk om samen te doen. Afgelopen vrijdag hadden we een vriendschapsdans. We dansten allemaal op een rij, het leek een beetje op de sirtaki, die Griekse dans. Heel leuk. Beweging is dan ook een belangrijk onderdeel van mijn leven.
Ik ben de oudste van de groep. En hoe dat voelt? Prima. Ik sta er niet bij stil. Ik wil niet denken: nu ben ik 85, nu kan ik niet meer meedansen. Want ik doe het gewoon nog. Zolang ik wil en kan.
“Ik neem mezelf altijd mee. Ik ga met mezelf op vakantie, zeg ik gekscherend.”
Tijdens mijn eerste vakantie in Benidorm kwam ik in een sfeer van allemaal mensen die aan het linedansen waren. Toen dacht ik: fijn, wat leuk, dat kan ik mooi meedoen. Dus ’s avonds, wie stond er te dansen? Wil! Dit jaar ga ik voor de tweede keer. Ik heb ook mijn dochter naar de linedanslessen gestuurd. Zij is in de vijftig, dus het heeft niets te maken met 85 of wat. Maar ik vind het fijn dat ze het doet, en fijn dat ik het samen met mijn dochter kan doen.
Ik heb altijd gesport. Ik heb getennist, ik heb tot mijn twintigste in de selectiegroep geturnd. En ik heb altijd veel gefietst. Als er iets georganiseerd is, probeer ik erbij te zijn en mee te doen. En ik nodig ook mensen uit: ga nou mee, doe eens mee! Ik kom uit een hele generatie van oudere mensen. Mijn moeder was 95 toen ze pas van de boerderij afging. Ik ben dankbaar dat ik dit mag zijn.”Ga in beweging. Kom. Doen! Want dat is het.”
Velen van mijn leeftijd zeggen: ja, maar dan moet ik alleen naartoe. Maar dat heb ik niet. Ik ga er gewoon heen en durf ook naar binnen te gaan. Dat is voor mij geen drempel. Als je in je vermogen bent en je houdt van bewegen, dan is linedansen zeker een hele leuke optie. Dat zou ik iedereen aanraden.”Ik wil niet denken: nu ben ik 85. Zolang ik het wil en kan, doe ik het gewoon.”
