“Nu ik Parkinson heb, doe ik nog fanatieker mee”

Itie de Jonge-van der Wal (73) kan weer tennissen dankzij OldStars. Sinds een operatie aan een nekhernia in 2000 met blijvende rugklachten leek tennis voorgoed voorbij. Toch vond Itie vijf jaar geleden een manier om haar geliefde sport weer op te pakken: OldStars tennis bij de Tennis- en Padelclub in Veendam.

Het weer oppakken van tennis

“Ik had nooit gedacht dat ik weer kon tennissen,” vertelt Itie. “Mijn rechterarm kan ik beperkt optillen, bovenhands serveren lukt niet meer.” Ondanks dat padel wel lukte, miste ze het tennis enorm. “Ik speelde al tennis van kinds af aan. Ook mijn broer en schoonzus tennissen en hebben het er geregeld over.” Toen haar schoonzus Aukje, die destijds in het bestuur zat, over OldStars vertelde, besloot ze naar de kennismakingsbijeenkomst te gaan. “Er was een demo, iedereen kon dingen zelf proberen. Er was veel belangstelling en iedereen was enthousiast. We begonnen met acht leden, nu een paar jaar later zijn we met achttien.”

Het laagdrempelige karakter van OldStars maakt het verschil. “Veel mensen denken: ‘ik kan dat niet meer’. Maar probeer het eens. Je kunt meer dan je denkt.”

“Soms denk ik: dit wordt niks vandaag, maar achteraf ben ik altijd blij dat ik gegaan ben.”

Aangepast sporten

Zonder OldStars had Itie nooit meer kunnen tennissen. Waarom het met OldStars wel lukt? “We serveren onderhands, we spelen met een bal die trager is en minder hoog stuitert en bovendien mag de bal twee keer stuiteren. Door deze aangepaste regels belast ik mijn nek minder en heb ik meer kans om bij de bal te komen.”

In 2006 kreeg Itie de diagnose diabetes. Toch namen haar klachten het afgelopen jaar toe. Ze weet het aan de diabetes en nekhernia. Maar toen ze constant spierpijn had, haar been en daarna ook arm begonnen te trillen terwijl haar suiker goed was, voelde ze dat er meer aan de hand was. “Eind 2025 ging ik naar de neuroloog en ik wist het binnen 15 minuten: Parkinson. Hij vroeg of ik actief was. “Ja,” zei ik, “ik padel en OldStars tennis, dat vind ik leuk.” Hij zei: “Nu móét je. Tennis combineert hand-oogcoördinatie, balans, cognitieve vaardigheden en voetenwerk. Het kan je symptomen helpen beheersen. Blijf dat doen!” Voor Itie is bewegen nu dagelijkse realiteit: “Bij mooi weer sta ik vier dagen per week op de baan. De eerste tien minuten gaan houterig, maar daarna beweeg ik soepel. Soms denk ik: ‘dat wordt niks vandaag’. Maar ik ben naderhand altijd blij dat ik gegaan ben.”

Meedoen op eigen niveau

Itie ervaart tijdens de trainingen een omgeving waarin iedereen rekening houdt met elkaars beperkingen. “Ik tril en heb moeite met mijn evenwicht. Bepaalde oefeningen, zoals een rondje draaien, moet ik stoppen omdat ik duizelig word. Trainer Aukje benadrukt altijd dat je mee moet doen naar eigen kunnen, dat wordt geaccepteerd. Als we tijdens de warming-up heen en weer wandelen, bepaal ik mijn eigen tempo en afstand.”

Trainer Aukje legt uit: “Ik gebruik bijvoorbeeld een bal met stip die trager is en minder hoog stuitert. Zo kan iedereen meedoen. We spelen met een vaste groep, zodat iedereen elkaar kent en zich veilig voelt. Na een lange warming-up waar ik cognitieve opdrachten in verwerk, doen we technische oefeningen. Zoals een lijnenspel: ga naar 2, naar 5. Of moeilijker: huppel naar 2+5. Door de variatie in oefeningen alsook de herhaling zie ik iedereen groeien.”

Itie: “Soms willen mensen ballen voor me oprapen, dat is lief, maar niet nodig.” Aukje lacht: “De ballenopraper laat ik express achterin de kast staan, zodat iedereen zoveel mogelijk zelf doet. Zo blijf je echt bewegen.”

Fitter, vrolijker en verbonden

Op de vraag of Itie zich beter voelt na de training klinkt een volmondig ‘ja!’ “Ik fleur ervan op. ‘s Ochtends denk ik soms ‘het gaat niet lukken’, maar na de training voel ik me de hele dag fit. Het is ook de gezelligheid. We drinken koffie voor en na, gaan samen uit eten, en hebben een lief- en leedpotje. Na de training blijven we vaak nog heel lang kletsen met elkaar. Toen ik in de groepsapp deelde dat ik Parkinson had, kreeg ik me toch veel reacties, dat doet goed.”

Het plezier en de sociale contacten maken OldStars uniek. “Het gaat niet om punten scoren. Hoe langer de rally, hoe mooier. Als ik een punt scoor ben ik blij, als niet, ga ik vrolijk verder. Ik ben fanatiek, maar alles is goed,” zegt Itie.

Voor haar is het duidelijk: “De ziekte gaat door, maar ik hoop het zo lang mogelijk af te kunnen remmen. En dankzij OldStars kan dat, veilig, samen met anderen die begrip hebben voor elkaars beperkingen.”

Wil jij ook weer in beweging komen? Meld je aan voor één of meer van de talloze activiteiten tijdens De Nationale Beweegweek 2026.